Strategia polskiej polityki zagranicznej na lata 2026 – 2030

Z inicjatywy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rada Ministrów przyjęła Strategię polskiej polityki zagranicznej na lata 2026-2030. Ostatnia wieloletnia strategia polskiej polityki zagranicznej obejmowała lata 2017-2021. Kolejna nie powstała. Publikowana Strategia przywraca wcześniejszy zwyczaj opracowywania istotnych dokumentów, wskazujących na kierunek działania państwa.

• Gdzie jesteśmy? „Przeciw Europie prowadzona jest wojna hybrydowa. Sabotaż i dywersja, instrumentalizacja migracji, cyberataki i dezinformacja”.

• • „Polska polityka zagraniczna stoi przed największymi od dekad wyzwaniami. Niezmiennie za korzystną uznajemy kontynuację integracji z sojusznikami w ramach Unii Europejskiej oraz wzmocnienie NATO”.
  • „W ciągu ostatnich trzech dekad nieprzerwanego wzrostu gospodarczego przeszliśmy długą drogę od statusu ubogiego kraju postkomunistycznego do jednej z największych gospodarek UE i świata. Jednym z wyraźnych znaków naszego rosnącego zaangażowania w sprawy globalne jest wola dołączenia do grupy G20″.
  • „Jesteśmy gotowi dzielić się doświadczeniem transformacyjnym oraz zaangażować się w dyskusje na temat reformy systemu międzynarodowego. Porządek ten – jakkolwiek niedoskonały – jest lepszym gwarantem rozwoju społecznego i gospodarczego niż odwrót w kierunku polityki nagiej siły i bezwzględnej przemocy”.
  • „destabilizacja i konflikty zbrojne w innych częściach świata mające wpływ na bezpieczeństwo Polski, m.in. przez absorbowanie uwagi i zasobów naszych kluczowych sojuszników,  przede wszystkim Stanów Zjednoczonych”;

• Priorytetem –  bezpieczeństwo Polski. „Bezwzględnie najpoważniejszym wyzwaniem wpływającym na polską politykę zagraniczną w najbliższych latach jest wojna Rosji przeciwko Ukrainie. Nawet sprawiedliwe i trwałe rozwiązanie tego konfliktu nie powinno doprowadzić do porzucenia wysiłków na rzecz wzmocnienia wschodniej flanki Unii Europejskiej i NATO”.

• Silna Polska w silnej Europie. „Koniecznością pozostaje wzmacnianie europejskiej gotowości obronnej i zwiększanie nakładów na cele wojskowe, w tym wspieranie infrastruktury obronnej, jak Tarcza Wschód, oraz rozwój i ochrona infrastruktury transportowej podwójnego zastosowania na wschodniej flance adekwatnie do potrzeb obronnych w ramach tzw. mobilności wojskowej”.

• Po co jest nam Unia? „Unia Europejska jest podstawowym forum budowania strefy pokoju i dobrobytu w Europie i jej sąsiedztwie”.

• Sprawczość Polski w UE: „Nadanie w obecnym cyklu instytucjonalnym UE priorytetu konkurencyjności gospodarczej oraz szeroko rozumianemu bezpieczeństwu jest zgodne z naszymi interesami”.

• Interesy Polski w Unii i sposób działania. „Celem Polski będzie maksymalne wykorzystywanie członkostwa w Unii dla realizacji celów narodowych. Będziemy jednak prowadzić te działania nie w duchu obliczonego na krótką metę zero-jedynkowego egoizmu, ale mając na uwadze długofalowe interesy własne i wspólne, których realizacja nakazuje poszukiwanie kompromisów”.

• Relacje z USA. „Pogarszająca się sytuacja bezpieczeństwa w innych częściach świata w rosnącym stopniu absorbuje uwagę i zasoby Stanów Zjednoczonych. Europa musi w tych warunkach wziąć większą odpowiedzialność za bezpieczeństwo własne i najbliższego otoczenia”.

• • „Wzmocnienie tzw. europejskiego filaru bezpieczeństwa nie może jednak prowadzić do osłabienia NATO i powinno dokonywać się w „strategicznej harmonii” z Sojuszem”.

• • „Kontynuacja militarnej współpracy z USA oraz intensyfikacja współpracy wewnątrzeuropejskiej będą miały fundamentalne znaczenie dla zapewnienia stabilności w regionie”.

• Obronność Polski. „Pogarszająca się sytuacja bezpieczeństwa w innych częściach świata w rosnącym stopniu absorbuje uwagę i zasoby Stanów Zjednoczonych. Europa musi w tych warunkach wziąć większą odpowiedzialność za bezpieczeństwo własne i najbliższego otoczenia.(…) Inwestycje na rzecz odbudowywania przemysłu zbrojeniowego państw europejskich nie stoją w sprzeczności z utrzymywaniem bliskich relacji transatlantyckich. To działania leżące w polskim i europejskim interesie”.

• Kierunek Północ. „Na znaczeniu zyskuje współpraca z krajami regionu podobnie postrzegającymi powagę zagrożenia ze strony Rosji – tj. państwami nordyckimi i bałtyckimi”.
• Wyzwania globalne. „Rosnące znaczenie Chin i Rosji wśród państw tzw. Globalnego Południa (GP) stanowi zagrożenie dla ładu międzynarodowego, a tym samym jest zjawiskiem niekorzystnym dla interesów Polski”.
• Chiny. „W relacjach z Chinami – państwem o globalnym znaczeniu i aspiracjach – będziemy kierować się zasadą współpracy zawsze tam, gdzie to możliwe, rywalizacji, gdzie to konieczne, i konfrontacji, gdy to absolutnie nieuniknione”.
• Potęgi wschodzące. „Potęgi wschodzące, takie jak Indie, Brazylia, RPA czy Indonezja, postrzegają „świat wielobiegunowy” jako układ sił, w którym ich interesy byłyby w większym stopniu respektowane”.
• Polskie soft power. „Budowanie pozytywnego wizerunku Polski w świecie wpływa bezpośrednio na realizację strategicznych interesów państwa na arenie międzynarodowej”.

Więcej informacji: https://www.gov.pl/web/dyplomacja/strategia-polskiej-polityki-zagranicznej-na-lata-2026–2030